Domenico Giuseppe Scarlatti (1685-1757)

Domenico Giuseppe Scarlatti urodził się 26 października 1685 roku w Neapolu. Miejsce jego kształcenia nie jest znane. W roku 1701 przyjęto go do kapeli królewskiej w Neapolu jako organistę i kompozytora, a w 1703 wystawiono tam pierwsze jego opery. Od 1705 do 1709 przebywał w Wenecji, skąd przeniósł się do Rzymu. Tam przyjął posadę kapelmistrza w prywatnym teatrze polskiej królowej, Marii Kazimiery. W 1713 został kapelmistrzem Basilica Giulia. W 1714 przeszedł na służbę ambasadora portugalskiego, dzięki czemu został przyjęty na to samo stanowisko u króla Portugalii Jana V Wspaniałomyślnego (od 1719); stał się także nauczycielem muzyki infantki Marii Barbary. W 1729 roku przeniósł się do Sewilli, a następnie do Madrytu, gdzie do końca swego życia był nadwornym klawesynistą. Zmarł 23 lipca 1757 roku.

Główną część twórczości Scarlattiego stanowi muzyka klawesynowa, powstała w czasie pobytu w Hiszpanii, zwłaszcza Esercizi per gravicembalo, znane jako sonaty. Odegrały one dużą rolę w procesie tworzenia nowej stylistyki klasycznej. Utwory te są głównie dwuczęściowe, mono- lub wielotematyczne. Niektóre mają cechy dualizmu tematycznego, który jest głównym wyznacznikiem klasycznej formy sonatowej.

Ważniejsze dzieła Domenico Scarlattiego:
● ponad 550 sonat
● 13 oper (m.in. Giustino, Tolomeo et Aleksandro, Tetide in Sciro, Amor d’un Ombra)
● oratorium
● kantaty
● serenady
● muzyka kościelna: 3 msze, Stabat Mater
● 16 sinfonii na orkiestrę

Komentuj artykuł:

Aby dodać komentarz, wypełnij wszystkie pola poniżej.