Robert Schumann

Robert Schumann (urodzony 8 czerwca 1810 w Zwickau (Saksonia) - zmarł 29 lipca 1856 w Endenich), niemiecki kompozytor i pianista okresu romantyzmu.

Był synem księgarza-wydawcy, od młodzieńczych lat życia obracał się wokół zainteresowań poetycko-literackich. Początkowo, nie zdawał sobie sprawy ze swojego muzycznego powołania. Jako 8-letni chłopiec zaczyna wprawdzie naukę muzyki u J. G. Kuntzscha (organisty), gra na fortepianie, lecz w 1828 wstępuje na wydział prawa uniwersytetu w Lipsku. Jednak spotkanie z Fryderykiem Wieckiem, nauczycielem gry na fortepianie, zdecydowało o zmianie planów życiowych. Schumann doskonalił swoje umiejętności grania na fortepianie pod jego okiem (córka Wiecka, Klara, sama będąca świetną pianistką, zostałą później żoną Schumanna). W 1831 rozpoczyna systematyczną naukę kompozycji u H. Dorna. Schumann, oprócz działalności kompozytorskiej, zajmuje się krytyką i publicystyką muzyczną - w 1833 rozpoczyna walkę o nową muzykę w swym piśmie "Neue Zeitschrift fur Musik". Bardzo interesują go nowe wielkie talenty, jako jeden z pierwszych nazywa geniuszem Chopina(kapelusze z głów, panowie - oto geniusz), Brahmsa, odnajduje zapomniane utwory Franza Schuberta. W 1843 roku rozpoczyna wykłady kompozycji w nowo założonym konserwatorium lipskim. Kilka lat później przenosi się do Düsseldorfu na stanowisko dyrygenta. Przez długi okres nękają go zaburzenia systemu nerwowego. W 1854 r. nadchodzi załamanie i kryzys kompozytora - usiłuje on popełnić samobójstwo, rzucając się do Renu. Dwa ostatnie lata życia spędza w odosobnieniu - w Endenich pod Bonn. Jego twórczość reprezentuje najbardziej czysty typ muzyki romantycznej; apostował on ideologii związania muzyki z poezją, poszukiwaniom nowych form wyrazu, nowych środków technicznych. Najwyższe miejsce w jego twórczości zajmują kompozycje fortepianowe i pieśni. W tych gatunkach jest rewelacyjnym nowatorem. Obok koncertu fortepianowego napisał 35 opusów miniatur fortepianowych; najważniejsze z nich to: Wariacje na temat A-B-E-G-G, Papillons, Tańce Davidsbundlerów, Karnawał, Utwory fantastyczne (op. 12, op. 111), Sceny dziecięce, Noweletty, Sceny leśne, Albumblatter. Schumann kształtuje formę w zależności od treści wyrazowej utworów, napięcia emocjonalnego, kształtu poetyckiego (w pieśni). Jego frazy są nerwowe, kapryśne, niezwykle czułe na najsubtelniejsze zmiany wyrazowe. Pomaga temu bogata, często synkopowana, oryginalna rytmika, zmienność metrum. Spośród pieśni - reprezentujących obok Schuberta, Brahmsa, a później H. Wolfa najwyższe osiągnięcia artystyczne w historii tej formy - najważniejsze są: cykl pieśni do słów Heinricha Heinego Myrthen, Miłość i życie kobiety, Miłość poety. Z muzyki instrumentalnej - oprócz utworów fortepianowych - pozostawił cztery symfonie (I "Wiosenna" 1841, II 1845, III "Reńska" 1850, IV 1853), uwertury (m. in. Manfred, Herman i Dorota, Faust), Koncert fortepianowy, koncert skrzypcowy, koncert wiolonczelowy, fatazję na skrzypce i orkiestrę, wreszcie szereg kompozycji kameralnych (m. in. trzy kwartety smyczkowe, kwintet fortepianowy, dwie sonaty skrzypcowe). Na marginesie twórczości Schumanna pozostaje opera Genoweja i muzyka do Manfreda Byrona.

Komentuj artykuł:

Aby dodać komentarz, wypełnij wszystkie pola poniżej.

Komentarze:

~Gość niedzielny

poprawka: Zbigniew Kamiński reż. \"Niewdzięczność\"; dodać na końcu należy \"i muzyki\"

~Gość niedzielny

Podobnie z Wyspiańskim: krętek blady poraził rękę. Koncertował po Europie, m. in. w Wiedniu. Jego muzyka jest bohaterem powieści Marii Kuncewiczowej \"Cudzoziemka\" (sfilmował Ryszard Ber 1986) oraz filmów Zbigniewa Kuźmińskiego \"Niewdzięczność\" (1979), Michaela Haneke (ur. 1942)\"Pianistka\" (2001). Nazywany poetą fortepianu ze względu na programową korespondencję literatury